Η ελληνική εθνική ιστοριογραφία στη προσπάθειά της να κατασκευάσει ένα δικό της εθνικό αφήγημα που θα την εξυπηρετούσε στη διεκδίκηση του γεωπολιτικού προσδιορισμού της , έθεσε το ζήτημα της ιστορικής της συνέχειας που προϋπόθετε τη συνεχή παρουσία του έθνους της ως φυσική εξέλιξη των αρχαίων ελλήνων και του πολιτισμού τους.
Η ένταξή ,όμως, της ιστορίας των αρχαίων Μακεδόνων και της Βυζαντινής περιόδου των μεσαιωνικών κυρίως χρόνων σ’ αυτήν , μαζί με την πολύχρονη υποταγή των Ελλήνων σε άλλα έθνη, δημιούργησε κενά σ’ αυτή τη συνέχεια που θα παγίωνε το εθνικό αφήγημα και την αδιάλειπτη συνέχεια του έθνους. Μια ενοποίηση του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου με γλωσσικά και θρησκευτικά κριτήρια θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτισμού. Η ελληνικότητα του Βυζαντίου ήταν απαιτητή για την συμπερίληψη του στην ελληνική εθνική ιστορία. Άλλωστε το ελληνικό έθνος όφειλε να αντλήσει πρότυπα τόσο από τους Μακεδόνες όσο κι από τους Βυζαντινούς για να θεωρηθεί ότι δέσποζε στο γεωπολιτικό χώρο της Ανατολής.
Η συνεισφορά εξάλλου του κάθε έθνους στην πρόοδο της ανθρωπότητας συνιστά αρχικά επιβεβαίωση της ιστορικής του ύπαρξης. Η πολιτική της Μ. Ιδέας αποτέλεσε μια προέκταση όλου αυτού. Το τελικό κίνητρο σε κάθε περίπτωση για την ιστορική συνέχεια υπήρξε γεωπολιτικό. Η αδιάλειπτη συνέχεια ενός έθνους δίνει αδιαμφισβήτητο ρόλο στην ύπαρξη του και στην συνέχιση της προσφοράς του στο σύνολο της ανθρω